မြောက်အမေရိကက သုံးနိုင်ငံ အိမ်ရှင်လုပ်တဲ့ပွဲကြီး ပြီးသွားပြီ၊ စပိန် ဗိုလ်စွဲသွားတယ်။ ပြင်သစ်က အမ်ဘပေး ဂိုးသွင်းအများဆုံးဆု ၁၀ဂိုးသွင်းပြီး ရသွားတယ်။ အသန့်ရှင်းဆုံးဆု ဟော်လန်အသင်းတဲ့။ ကျနော်အားပေးတဲ့ အင်္ဂလန် တတိယနဲ့ဘဲ ကြေနပ်လိုက်ရတယ်။
.
အမေရိကနဲ့ ကနေဒါက ကွင်းကြီးတွေက ကောင်းလိုက်တာ။ သူတို့က သူတို့အခေါ် ဆော်ကာ မကစားတော့ သာမန်အချိန် ဘောလုံးကွင်းအစစ်မဟုတ်ဘူး။ သူတို့ ဖွတ်ဘောလို့ခေါ်တဲ့ ကြစုသီးပုံကို လက်နဲ့သယ်ကစားတဲ့ ကွင်းတွေဖြစ်မယ်။ ကမ္ဘာက သိပ်မသိကြပေမယ့် အမေရိကားမှာ ထိပ်တန်းအားကစားနည်းပါ။
.
ဒီပွဲကြီးကြောင့် ဘောလုံးကစားနည်းနဲ့ ပတ်သက်လို့ သိပ်တိုးတက်တယ် မထင်မိဘူး။ ဒီတကြိမ် ထူးချွန်ကြော်ကြားလာတဲ့ ကစားသမားလည်း ထွက်မလာဘူး။ သို့သော် ဖှီဖှာနဲ့ အိမ်ရှင်နိုင်ငံတွေအတွက် စီးပွားတော့ အတော်ဖြစ်သွားမယ်ထင်တယ်။ ကွင်းကြီးတွေကြီးသလောက် ပရိဿတ်က ကွင်းအပြည့်ဆိုတော့လေ။ အမေရိကန်တွေရဲ့ စီးပွားရေးလုပ်နိုင်စွမ်းကြောင့်ပါ။
.
အမေရိကန်မှာ ၁၉၈၀လောက်ကတည်းက ဘော်လုံးဖွံ့ဖြိုး လူအများစိတ်ဝင်စားအောင် ကြိုးစားခဲ့ကြတာ ခုထိမအောင်မြင်ပါ။ ပွဲတခုအနေနဲ့ဘဲ အောင်မြင်ပြီး အားကစားတခုအနေနဲ့ မအောင်မြင်ခဲ့။ အမေရိကန်တွေ အများဆုံး စိတ်ဝင်စားတဲ့ ဘတ်စကက်ဘော၊ ဘေ့စ်ဘော၊ အမေရိကန်ဖွတ်ဘောတွေ နောက်မှာဘဲ ရှိနေခဲ့ပါတယ်။ မြောက်ပိုင်းပြည်နယ်တွေဆို ရေခဲပြင်ဟော်ကီကို ပိုစိတ်ဝင်စားကြသေး။
.
ဘောလုံးက ရည်မှန်းချက်ပန်းတိုင် (goal) တကြိမ်ရဖို့ အကြာကြီးကြိုးစားရတယ်။ အမေရိကန်တွေ အဲဒီလောက် စိတ်မရှည်ကြဘူး။ အချိန်နဲ့အမျှ လှုပ်ရှားသွက်လက်နေတဲ့ ကစားနည်းမျိုးဘဲ ကြိုက်ကြဟန်တူတယ်။ သူတို့အတော် နှစ်ခြိုက်အားပေး ကစားကြတဲ့ ပြေးပွဲတွေမှာတောင် တာလတ်တာဝေးထက် မီတာ၁၀၀ ပြေးပွဲကို စိတ်အဝင်စားဆုံးဆိုတော့ အမေရိကားမှာ ဘောလုံးစည်ပင်မယ် မထင်မိသေးကြောင်းပါ။
