(Unicode version )
ဦးသန့်ဧ။် အပြင်ပုံပန်း ဗဟိဒ္ဓ နှင့်ပတ်သက်၍ ဤသို့ရေးခဲ့ပါသည်။
“ ဦးသန့်သည် အပြင်ပန်းအားဖြင့် ဈာန်ရသူ သူတော်စင်များက့ဲသို့ အေးချမ်းတည်ငြိမ်လှသည်။ သို့ရာတွင် စိုးရိမ်ကြောင့်ကြမှုကြီးမားကြောင်း သူနှင့်နီးနီးကပ်ကပ် နေဖူးသူများမှ သိကြသည်။ သူထိုင်သည့်အခါ ခြေထောက်ကိုယိမ်းပြီး ဒူးတဆတ်ဆတ် နန့်တတ်သည်။ ဆေးပြင်းလိပ်ကိုလဲ အဆက်မပြတ်သောက်တတ်သည်။ ရုံးခနး်တွင် ခေါက်တုံခေါက်ပြန် လမ်းလျှောက်တတ်သည်။ သူ့မျက်လုံးများလည်း ကြည်လင်တောက်ပခြင်းမရှိ။ ဤအချင်းအင်္ဂါလက္ခဏာများသည် အလုပ်ရှိန်ပိခြင်း၊ စိတ်ဂဏှာမငြိမ်ခြင်းကို ဖေါ်ညွှန်းသည်။ သူသည်ပျော်ရွှင်တတ်ပြီး ပျက်လုံးများကိုလဲ ပြောတတ်ခံစားတတ်သည်။”
ဦးသန့်သည် ပထမအကြိမ်သက်တမ်းတွင် လွန်စွာစိတ်ပျက်ခ့ဲသဖြင့် ဒုတိယသက်တမ်း ဆက်မလုပ်တော့ဟု ပြောခ့ဲသည်။ အမေရိကန်သမ္မတဂျွန်ဆင်အပါအ၀င် လုံခြုံရေးကောင်စီ အမြဲတမ်းအဖွဲ့၀င်များက ၀ိုင်း၀န်းမေတ္တာရပ်ခံသဖြင့် ဆက်လုပ်ရန်စဉ်းစားခ့ဲပုံရသည်။
“ ယခုရက်ပိုင်းများအတွင်း ဦးသန့်ဧ။် အပြုအမူများ ပဟေဠိဆန်လွန်းသည်။ သူသည် အတွင်းရေးမှုးချုပ်ရာထူးတွင် ဒုတိယသက်တမ်း မဆောင်ရွက်တော့ပါဟု လပေါင်းများစွာကပင် ခိုင်ခိုင်မာမာ အစဉ်တစိုက်ပြောခ့ဲသည်။ ယခုတွင်မူ သူ အတွင်းရေးမှုးချုပ်အဖြစ်ဆက်၌ တာ၀န်ယူလိုသည့် ဆန္ဒပြင်းပြနေကြောင်း ကျွန်ုပ်အား အရိပ်ပြအကောင်ထင်စေခ့ဲသည်။ ပြန်လည်အရွေးခံရေးတွင် အထစ်အငေါ့ဖြစ်စေမည့် အပြောအဆို အပြုအမူများကိုလဲ တတ်နိုင်သမျှ ဆင်ခြင်နေပုံရသည်။”
ဦးသန့်ဧ။် ဒုတိယသက်တမ်းအတွင်း အီဂျစ်၊ အစ္စရေး ၁၉၆၇ စစ်ပွဲဖြစ်ခ့ဲပါသည်။ ထိုစစ်ပွဲအကြောင်း ဆောင်းပါးများစွာ ဖတ်ဖူးခ့ဲသော်လည်း လန်ဒန် စပက်တေတာ သတင်းစာက “ဦးသန့်ဧ။်စစ်ပွဲ” ဟု ခေါ်ေဝါ်ခ့ဲကြောင်း ခုမှဖတ်ရပါသည်။ ဦးသန့်နှင့် UN ဧ။် မဖြေရှင်းနိုင်မှုကြောင့်ဟု စွပ်စွဲဖေါ်ပြခ့ဲခြင်း ဖြစ်သည်။
ဦးသန့်သည် အထွေထွေအတွင်းရေးမှုးချုပ် ဖြစ်ပြီးနောက် မြန်မာနိုင်ငံဖက် မလိုက်သည့်အတွက် ဗိုလ်ချုပ်နေ၀င်းက မကြေနပ်ဟုကြားဖူးပါသည်။ ဘန့်ချ်သည်လဲ အမေရိကန်တစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း အမေရိကန်ဖက်မလိုက်ဘဲ စဉ်းစားခ့ဲပါသည်။ ထိုကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ “ကျွနု်ပ်သည် နိုင်ငံတကာ၀န်ထမ်းတစ်ဦးအဖြစ် ကုလသမဂ္ဂအဖွဲ့တွင် တာ၀န်ထမ်းဆောင်ခ့ဲသည့် သက်တမ်းတလျှောက်လုံး မိမိအစိုးရဧ။် သြဇာနှင့် လွှမ်းမိုးခြင်းကို လုံး၀လက်မခံခ့ဲဘဲ လွတ်လွတ်လပ်လပ် ကိုယ်ပိုင်အသိစိတ်ဓါတ်၊ ခံယူချက်ဖြင့် ဆောင်ရွက်ခ့ဲရခြင်းကို ဂုဏ်ယူမဆုံးဖြစ်သည်။ ဤလွတ်လပ်မှုရှိခြင်းကြောင့် ကျွန်ုပ်သည် ကုလသမဂ္ဂအဖွဲ့နှင့် အတွင်းရေးမှုးချုပ် အဆက်ဆက်အား ကိုယ်စွမ်းရှိသရွေ့ ထောက်ကူပေးခ့ဲသည်။” UN ၀န်ထမ်းဖြစ်လျှင် ထားရမည့်သဘောထားအမှန်ပင်။
ဘန့်ချ်သည် ဦးသန့်နှင့်တွဲ၍လည်း ဗီယက်နမ်စစ် ရပ်ဆိုင်းရန် ကြိုးပမ်းခ့ဲသည်။ မအောင်မြင်ခ့ဲသည့်အပြင် အများဧ။် အပစ်တင်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။ အာရပ်-အစ္စရေး စစ်ပွဲများတွင်လည်း ထိုက့ဲသို့စွပ်စွဲခံခ့ဲရပြီး နောင်တွင်မှ အဖြစ်မှန်များပေါ်လာခ့ဲကြောင်း ဖတ်ရပါသည်။ နှစ်ဖက်စလုံးက အခြားဖက်မှလူဟု စွပ်စွဲခံရသဖြင့် ဖြေရှင်းရန်တော်တော်ခက်ခဲခ့ဲပုံရပါသည်။ တတ်နိုင်သမျှ စိတ်ရှည်စွာ ဖြေရှင်းခ့ဲကြပုံများမှာ စိတ်၀င်စားစရာဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် အာရပ်များသည် မိမိကိုယ်ကို မှားယွင်းစွာ အထင်ကြီးနေကြပြီး အလျှော့မပေးပုံမှာ ကျွန်တော်သာ ဖြန်ဖြေသူဖြစ်လျှင် တိုက်ကြကွာဆိုပြီး စိတ်တိုတိုဖြင့် လွှတ်ပေးချင်မိတော့သည်။
ဤစာအုပ်ကိုဖတ်ရသောအခါ UN ကြီး ပါဝါ မရှိပုံကို အတိုင်းသားတွေ့ရသည်။ တကယ်တော့ UN သည် အင်အားကြီးနိုင်ငံများကို မကျော်လွှားနိုင်ပါ။ UN ဧ။်၀င်ငွေ၊ လုပ်ပိုင်ခွင့် စသည်များတွင် အင်အားကြီးနိုင်ငံများက control လုပ်ထားသည်။ ၄င်းတို့မကြိုက်လျှင် UN ဘာမှမတတ်နိုင်။ ယနေ့ခေတ်အထိအောင်လည်း UN သည် ၄င်းတို့မျက်နှာ ကြည့်နေရဆဲပင်။ UN ကို လွန်စွာ မျှော် လင့်နေသူများ သတိချပ်သင့်သည့် အချက်ပင်။
စာအုပ်ကိုဘာသာပြန်သူသည် အမည်နာမများကို မြန်မာများရင်းနှီးနေသည့် စာလုံးပေါင်းကို မသုံးသည့်အချက်မှာ စိတ်ပျက်စရာဖြစ်သည်။ ဥပမာ - ဝါရှင်တန်ကို ေဝါရှင်တန်၊ ပါလက်စတိုင်းကို ပဲလ်လက်စတိုင်း၊ သမတ ကနေဒီကို ကဲန်နဒီ စသည့်ဖြင့် ရေးထားသည်။ အဓိပ္ပါယ် မပြောင်းလဲသော်လည်း ဖတ်ရသည်မှာ ထောက်နေပါသည်။ နောက်ထူးခြားချက်မှာ တစ်အုပ်လုံး ကမ္ဘာသိပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများနှင့် ဆွေးနွေးသည့်အကြောင်းများ အများဆုံးဖြစ်သော်လည်း ဓါတ်ပုံများမပါ၀င်ပါ။ မပါသည်မှ ဘန့်ချ်ဧ။်ပုံပင် အဖုံးမှ ပန်းချီပုံသာ ပါ၀င်ပါသည်။
အမေရိကန်လူမဲတစ်ဦးအနေနှင့် ကြိုးပမ်းခ့ဲပုံများမှာ ဂုဏ်ယူအတုယူစရာဖြစ်ပါသည်။ ဒါကိုပင် အမေရိကန် ဝါဒဖြန့်ချီရေးဟု သမုတ်ခ့ဲလျှင် လွန်စွာည့ံဖျင်းသည့် အတွေးအခေါ်သာဖြစ်လိမ့်မည်။ ကုလသမဂ္ဂနှင့် ဘန့်ချ်သည် အခက်အခဲများစွာ ဖြေရှင်းခ့ဲကြပါသည်။ ထို့အတွက် လူမျိုးပေါင်းစုံ၊ လူပေါင်းစုံနှင့် ညှိနှိုင်းခ့ဲကြရပါသည်။ နှစ်ဖက်ညှိပေးရသူများ သတိထားရမည့် အရေးကြီးသော အချက်ကိုလဲ ဖတ်ခ့ဲရပါသည်။ “ဘန့်ချ်သည် လူဧ။်စိတ်သဘာ၀ကို နောကြေနေပြီဖြစ်သည်။ ဖြန်ဖြေသူရှိလျှင် ပို၍ကဲတတ်သက့ဲသို့ ပို၍လည်း ပြေလွယ်ကြသည်။” ဟုဖြစ်သည်။ မှတ်သားစရာပင်။ ။
XxXxXx
(Zawgyi version)
ဦးသန္႔ဧ။္ အျပင္ပံုပန္း ဗဟိဒၶ ႏွင့္ပတ္သက္၍ ဤသို႔ေရးခဲ့ပါသည္။
ဦးသန့်ဧ။် အပြင်ပုံပန်း ဗဟိဒ္ဓ နှင့်ပတ်သက်၍ ဤသို့ရေးခဲ့ပါသည်။
“ ဦးသန့်သည် အပြင်ပန်းအားဖြင့် ဈာန်ရသူ သူတော်စင်များက့ဲသို့ အေးချမ်းတည်ငြိမ်လှသည်။ သို့ရာတွင် စိုးရိမ်ကြောင့်ကြမှုကြီးမားကြောင်း သူနှင့်နီးနီးကပ်ကပ် နေဖူးသူများမှ သိကြသည်။ သူထိုင်သည့်အခါ ခြေထောက်ကိုယိမ်းပြီး ဒူးတဆတ်ဆတ် နန့်တတ်သည်။ ဆေးပြင်းလိပ်ကိုလဲ အဆက်မပြတ်သောက်တတ်သည်။ ရုံးခနး်တွင် ခေါက်တုံခေါက်ပြန် လမ်းလျှောက်တတ်သည်။ သူ့မျက်လုံးများလည်း ကြည်လင်တောက်ပခြင်းမရှိ။ ဤအချင်းအင်္ဂါလက္ခဏာများသည် အလုပ်ရှိန်ပိခြင်း၊ စိတ်ဂဏှာမငြိမ်ခြင်းကို ဖေါ်ညွှန်းသည်။ သူသည်ပျော်ရွှင်တတ်ပြီး ပျက်လုံးများကိုလဲ ပြောတတ်ခံစားတတ်သည်။”
ဦးသန့်သည် ပထမအကြိမ်သက်တမ်းတွင် လွန်စွာစိတ်ပျက်ခ့ဲသဖြင့် ဒုတိယသက်တမ်း ဆက်မလုပ်တော့ဟု ပြောခ့ဲသည်။ အမေရိကန်သမ္မတဂျွန်ဆင်အပါအ၀င် လုံခြုံရေးကောင်စီ အမြဲတမ်းအဖွဲ့၀င်များက ၀ိုင်း၀န်းမေတ္တာရပ်ခံသဖြင့် ဆက်လုပ်ရန်စဉ်းစားခ့ဲပုံရသည်။
“ ယခုရက်ပိုင်းများအတွင်း ဦးသန့်ဧ။် အပြုအမူများ ပဟေဠိဆန်လွန်းသည်။ သူသည် အတွင်းရေးမှုးချုပ်ရာထူးတွင် ဒုတိယသက်တမ်း မဆောင်ရွက်တော့ပါဟု လပေါင်းများစွာကပင် ခိုင်ခိုင်မာမာ အစဉ်တစိုက်ပြောခ့ဲသည်။ ယခုတွင်မူ သူ အတွင်းရေးမှုးချုပ်အဖြစ်ဆက်၌ တာ၀န်ယူလိုသည့် ဆန္ဒပြင်းပြနေကြောင်း ကျွန်ုပ်အား အရိပ်ပြအကောင်ထင်စေခ့ဲသည်။ ပြန်လည်အရွေးခံရေးတွင် အထစ်အငေါ့ဖြစ်စေမည့် အပြောအဆို အပြုအမူများကိုလဲ တတ်နိုင်သမျှ ဆင်ခြင်နေပုံရသည်။”
ဦးသန့်ဧ။် ဒုတိယသက်တမ်းအတွင်း အီဂျစ်၊ အစ္စရေး ၁၉၆၇ စစ်ပွဲဖြစ်ခ့ဲပါသည်။ ထိုစစ်ပွဲအကြောင်း ဆောင်းပါးများစွာ ဖတ်ဖူးခ့ဲသော်လည်း လန်ဒန် စပက်တေတာ သတင်းစာက “ဦးသန့်ဧ။်စစ်ပွဲ” ဟု ခေါ်ေဝါ်ခ့ဲကြောင်း ခုမှဖတ်ရပါသည်။ ဦးသန့်နှင့် UN ဧ။် မဖြေရှင်းနိုင်မှုကြောင့်ဟု စွပ်စွဲဖေါ်ပြခ့ဲခြင်း ဖြစ်သည်။
ဦးသန့်သည် အထွေထွေအတွင်းရေးမှုးချုပ် ဖြစ်ပြီးနောက် မြန်မာနိုင်ငံဖက် မလိုက်သည့်အတွက် ဗိုလ်ချုပ်နေ၀င်းက မကြေနပ်ဟုကြားဖူးပါသည်။ ဘန့်ချ်သည်လဲ အမေရိကန်တစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း အမေရိကန်ဖက်မလိုက်ဘဲ စဉ်းစားခ့ဲပါသည်။ ထိုကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ “ကျွနု်ပ်သည် နိုင်ငံတကာ၀န်ထမ်းတစ်ဦးအဖြစ် ကုလသမဂ္ဂအဖွဲ့တွင် တာ၀န်ထမ်းဆောင်ခ့ဲသည့် သက်တမ်းတလျှောက်လုံး မိမိအစိုးရဧ။် သြဇာနှင့် လွှမ်းမိုးခြင်းကို လုံး၀လက်မခံခ့ဲဘဲ လွတ်လွတ်လပ်လပ် ကိုယ်ပိုင်အသိစိတ်ဓါတ်၊ ခံယူချက်ဖြင့် ဆောင်ရွက်ခ့ဲရခြင်းကို ဂုဏ်ယူမဆုံးဖြစ်သည်။ ဤလွတ်လပ်မှုရှိခြင်းကြောင့် ကျွန်ုပ်သည် ကုလသမဂ္ဂအဖွဲ့နှင့် အတွင်းရေးမှုးချုပ် အဆက်ဆက်အား ကိုယ်စွမ်းရှိသရွေ့ ထောက်ကူပေးခ့ဲသည်။” UN ၀န်ထမ်းဖြစ်လျှင် ထားရမည့်သဘောထားအမှန်ပင်။
ဘန့်ချ်သည် ဦးသန့်နှင့်တွဲ၍လည်း ဗီယက်နမ်စစ် ရပ်ဆိုင်းရန် ကြိုးပမ်းခ့ဲသည်။ မအောင်မြင်ခ့ဲသည့်အပြင် အများဧ။် အပစ်တင်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။ အာရပ်-အစ္စရေး စစ်ပွဲများတွင်လည်း ထိုက့ဲသို့စွပ်စွဲခံခ့ဲရပြီး နောင်တွင်မှ အဖြစ်မှန်များပေါ်လာခ့ဲကြောင်း ဖတ်ရပါသည်။ နှစ်ဖက်စလုံးက အခြားဖက်မှလူဟု စွပ်စွဲခံရသဖြင့် ဖြေရှင်းရန်တော်တော်ခက်ခဲခ့ဲပုံရပါသည်။ တတ်နိုင်သမျှ စိတ်ရှည်စွာ ဖြေရှင်းခ့ဲကြပုံများမှာ စိတ်၀င်စားစရာဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် အာရပ်များသည် မိမိကိုယ်ကို မှားယွင်းစွာ အထင်ကြီးနေကြပြီး အလျှော့မပေးပုံမှာ ကျွန်တော်သာ ဖြန်ဖြေသူဖြစ်လျှင် တိုက်ကြကွာဆိုပြီး စိတ်တိုတိုဖြင့် လွှတ်ပေးချင်မိတော့သည်။
ဤစာအုပ်ကိုဖတ်ရသောအခါ UN ကြီး ပါဝါ မရှိပုံကို အတိုင်းသားတွေ့ရသည်။ တကယ်တော့ UN သည် အင်အားကြီးနိုင်ငံများကို မကျော်လွှားနိုင်ပါ။ UN ဧ။်၀င်ငွေ၊ လုပ်ပိုင်ခွင့် စသည်များတွင် အင်အားကြီးနိုင်ငံများက control လုပ်ထားသည်။ ၄င်းတို့မကြိုက်လျှင် UN ဘာမှမတတ်နိုင်။ ယနေ့ခေတ်အထိအောင်လည်း UN သည် ၄င်းတို့မျက်နှာ ကြည့်နေရဆဲပင်။ UN ကို လွန်စွာ မျှော် လင့်နေသူများ သတိချပ်သင့်သည့် အချက်ပင်။
စာအုပ်ကိုဘာသာပြန်သူသည် အမည်နာမများကို မြန်မာများရင်းနှီးနေသည့် စာလုံးပေါင်းကို မသုံးသည့်အချက်မှာ စိတ်ပျက်စရာဖြစ်သည်။ ဥပမာ - ဝါရှင်တန်ကို ေဝါရှင်တန်၊ ပါလက်စတိုင်းကို ပဲလ်လက်စတိုင်း၊ သမတ ကနေဒီကို ကဲန်နဒီ စသည့်ဖြင့် ရေးထားသည်။ အဓိပ္ပါယ် မပြောင်းလဲသော်လည်း ဖတ်ရသည်မှာ ထောက်နေပါသည်။ နောက်ထူးခြားချက်မှာ တစ်အုပ်လုံး ကမ္ဘာသိပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများနှင့် ဆွေးနွေးသည့်အကြောင်းများ အများဆုံးဖြစ်သော်လည်း ဓါတ်ပုံများမပါ၀င်ပါ။ မပါသည်မှ ဘန့်ချ်ဧ။်ပုံပင် အဖုံးမှ ပန်းချီပုံသာ ပါ၀င်ပါသည်။
အမေရိကန်လူမဲတစ်ဦးအနေနှင့် ကြိုးပမ်းခ့ဲပုံများမှာ ဂုဏ်ယူအတုယူစရာဖြစ်ပါသည်။ ဒါကိုပင် အမေရိကန် ဝါဒဖြန့်ချီရေးဟု သမုတ်ခ့ဲလျှင် လွန်စွာည့ံဖျင်းသည့် အတွေးအခေါ်သာဖြစ်လိမ့်မည်။ ကုလသမဂ္ဂနှင့် ဘန့်ချ်သည် အခက်အခဲများစွာ ဖြေရှင်းခ့ဲကြပါသည်။ ထို့အတွက် လူမျိုးပေါင်းစုံ၊ လူပေါင်းစုံနှင့် ညှိနှိုင်းခ့ဲကြရပါသည်။ နှစ်ဖက်ညှိပေးရသူများ သတိထားရမည့် အရေးကြီးသော အချက်ကိုလဲ ဖတ်ခ့ဲရပါသည်။ “ဘန့်ချ်သည် လူဧ။်စိတ်သဘာ၀ကို နောကြေနေပြီဖြစ်သည်။ ဖြန်ဖြေသူရှိလျှင် ပို၍ကဲတတ်သက့ဲသို့ ပို၍လည်း ပြေလွယ်ကြသည်။” ဟုဖြစ်သည်။ မှတ်သားစရာပင်။ ။
XxXxXx
(Zawgyi version)
ဦးသန္႔ဧ။္ အျပင္ပံုပန္း ဗဟိဒၶ ႏွင့္ပတ္သက္၍ ဤသို႔ေရးခဲ့ပါသည္။
“ ဦးသန္႔သည္ အျပင္ပန္းအားျဖင့္ စ်ာန္ရသူ သူေတာ္စင္မ်ားက့ဲသို႔ ေအးခ်မ္းတည္ၿငိမ္လွသည္။ သို႔ရာတြင္ စိုးရိမ္ေၾကာင့္ၾကမႈႀကီးမားေၾကာင္း သူႏွင့္နီးနီးကပ္ကပ္ ေနဖူးသူမ်ားမွ သိၾကသည္။ သူထိုင္သည့္အခါ ေျခေထာက္ကိုယိမ္းၿပီး ဒူးတဆတ္ဆတ္ နန္႔တတ္သည္။ ေဆးျပင္းလိပ္ကိုလဲ အဆက္မျပတ္ေသာက္တတ္သည္။ ရုံးခနး္တြင္ ေခါက္တံုေခါက္ျပန္ လမ္းေလွ်ာက္တတ္သည္။ သူ႕မ်က္လံုးမ်ားလည္း ၾကည္လင္ေတာက္ပျခင္းမရွိ။ ဤအခ်င္းအဂၤါလကၡဏာမ်ားသည္ အလုပ္ရွိန္ပိျခင္း၊ စိတ္ဂဏွာမျငိမ္ျခင္းကို ေဖၚညႊန္းသည္။ သူသည္ေပ်ာ္ရႊင္တတ္ၿပီး ပ်က္လံုးမ်ားကိုလဲ ေျပာတတ္ခံစားတတ္သည္။”
ဦးသန္႔သည္ ပထမအႀကိမ္သက္တမ္းတြင္ လြန္စြာစိတ္ပ်က္ခ့ဲသျဖင့္ ဒုတိယသက္တမ္း ဆက္မလုပ္ေတာ့ဟု ေျပာခ့ဲသည္။ အေမရိကန္သမၼတဂ်ြန္ဆင္အပါအ၀င္ လံုျခံဳေရးေကာင္စီ အျမဲတမ္းအဖြဲ႔၀င္မ်ားက ၀ိုင္း၀န္းေမတၱာရပ္ခံသျဖင့္ ဆက္လုပ္ရန္စဥ္းစားခ့ဲပံုရသည္။
“ ယခုရက္ပိုင္းမ်ားအတြင္း ဦးသန္႔ဧ။္ အျပဳအမူမ်ား ပေဟဠိဆန္လြန္းသည္။ သူသည္ အတြင္းေရးမႈးခ်ဳပ္ရာထူးတြင္ ဒုတိယသက္တမ္း မေဆာင္ရြက္ေတာ့ပါဟု လေပါင္းမ်ားစြာကပင္ ခိုင္ခိုင္မာမာ အစဥ္တစိုက္ေျပာခ့ဲသည္။ ယခုတြင္မူ သူ အတြင္းေရးမႈးခ်ဳပ္အျဖစ္ဆက္၌ တာ၀န္ယူလိုသည့္ ဆႏၵျပင္းျပေနေၾကာင္း ကၽြန္ုပ္အား အရိပ္ျပအေကာင္ထင္ေစခ့ဲသည္။ ျပန္လည္အေရြးခံေရးတြင္ အထစ္အေငါ့ျဖစ္ေစမည့္ အေျပာအဆို အျပဳအမူမ်ားကိုလဲ တတ္ႏိုင္သမွ် ဆင္ျခင္ေနပံုရသည္။”
ဦးသန္႔ဧ။္ ဒုတိယသက္တမ္းအတြင္း အီဂ်စ္၊ အစၥေရး ၁၉၆၇ စစ္ပြဲျဖစ္ခ့ဲပါသည္။ ထိုစစ္ပြဲအေၾကာင္း ေဆာင္းပါးမ်ားစြာ ဖတ္ဖူးခ့ဲေသာ္လည္း လန္ဒန္ စပက္ေတတာ သတင္းစာက “ဦးသန္႔ဧ။္စစ္ပြဲ” ဟု ေခၚေ၀ၚခ့ဲေၾကာင္း ခုမွဖတ္ရပါသည္။ ဦးသန္႔ႏွင့္ UN ဧ။္ မေျဖရွင္းႏိုင္မႈေၾကာင့္ဟု စြပ္စြဲေဖၚျပခ့ဲျခင္း ျဖစ္သည္။
ဦးသန္႔သည္ အေထြေထြအတြင္းေရးမႈးခ်ဳပ္ ျဖစ္ၿပီးေနာက္ ျမန္မာႏိုင္ငံဖက္ မလိုက္သည့္အတြက္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေန၀င္းက မေၾကနပ္ဟုၾကားဖူးပါသည္။ ဘန္႔ခ်္သည္လဲ အေမရိကန္တစ္ဦးျဖစ္ေသာ္လည္း အေမရိကန္ဖက္မလိုက္ဘဲ စဥ္းစားခ့ဲပါသည္။ ထိုကိစၥနွင့္ ပတ္သက္၍ “ကၽြနု္ပ္သည္ ႏိုင္ငံတကာ၀န္ထမ္းတစ္ဦးအျဖစ္ ကုလသမဂၢအဖြဲ႕တြင္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ခ့ဲသည့္ သက္တမ္းတေလွ်ာက္လံုး မိမိအစိုးရဧ။္ ၾသဇာႏွင့္ လႊမ္းမိုးျခင္းကို လံုး၀လက္မခံခ့ဲဘဲ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ကိုယ္ပိုင္အသိစိတ္ဓါတ္၊ ခံယူခ်က္ျဖင့္ ေဆာင္ရြက္ခ့ဲရျခင္းကို ဂုဏ္ယူမဆံုးျဖစ္သည္။ ဤလြတ္လပ္မႈရွိျခင္းေၾကာင့္ ကၽြန္ုပ္သည္ ကုလသမဂၢအဖြဲ႔ႏွင့္ အတြင္းေရးမႈးခ်ဳပ္ အဆက္ဆက္အား ကိုယ္စြမ္းရွိသေရြ႕ ေထာက္ကူေပးခ့ဲသည္။” UN ၀န္ထမ္းျဖစ္လွ်င္ ထားရမည့္သေဘာထားအမွန္ပင္။
ဘန္႔ခ်္သည္ ဦးသန္႔ႏွင့္တြဲ၍လည္း ဗီယက္နမ္စစ္ ရပ္ဆိုင္းရန္ ႀကိဳးပမ္းခ့ဲသည္။ မေအာင္ျမင္ခ့ဲသည့္အျပင္ အမ်ားဧ။္ အပစ္တင္ျခင္းကို ခံခဲ့ရသည္။ အာရပ္-အစၥေရး စစ္ပြဲမ်ားတြင္လည္း ထိုက့ဲသို႔စြပ္စြဲခံခ့ဲရၿပီး ေနာင္တြင္မွ အျဖစ္မွန္မ်ားေပၚလာခ့ဲေၾကာင္း ဖတ္ရပါသည္။ ႏွစ္ဖက္စလံုးက အျခားဖက္မွလူဟု စြပ္စြဲခံရသျဖင့္ ေျဖရွင္းရန္ေတာ္ေတာ္ခက္ခဲခ့ဲပံုရပါသည္။ တတ္ႏိုင္သမွ် စိတ္ရွည္စြာ ေျဖရွင္းခ့ဲၾကပံုမ်ားမွာ စိတ္၀င္စားစရာျဖစ္သည္။ အထူးသျဖင့္ အာရပ္မ်ားသည္ မိမိကိုယ္ကို မွားယြင္းစြာ အထင္ႀကီးေနၾကၿပီး အေလွ်ာ့မေပးပံုမွာ ကၽြန္ေတာ္သာ ျဖန္ေျဖသူျဖစ္လွ်င္ တိုက္ၾကကြာဆိုၿပီး စိတ္တိုတိုျဖင့္ လႊတ္ေပးခ်င္မိေတာ့သည္။
ဤစာအုပ္ကိုဖတ္ရေသာအခါ UN ၾကီး ပါ၀ါ မရွိပံုကို အတိုင္းသားေတြ႔ရသည္။ တကယ္ေတာ့ UN သည္ အင္အားၾကီးႏိုင္ငံမ်ားကို မေက်ာ္လႊားႏိုင္ပါ။ UN ဧ။္၀င္ေငြ၊ လုပ္ပိုင္ခြင့္ စသည္မ်ားတြင္ အင္အားႀကီးႏိုင္ငံမ်ားက control လုပ္ထားသည္။ ၄င္းတို႔မႀကိဳက္လွ်င္ UN ဘာမွမတတ္ႏိုင္။ ယေန႔ေခတ္အထိေအာင္လည္း UN သည္ ၄င္းတို႔မ်က္ႏွာ ၾကည့္ေနရဆဲပင္။ UN ကို လြန္စြာ ေမွ်ာ္ လင့္ေနသူမ်ား သတိခ်ပ္သင့္သည့္ အခ်က္ပင္။
စာအုပ္ကိုဘာသာျပန္သူသည္ အမည္နာမမ်ားကို ျမန္မာမ်ားရင္းႏွီးေနသည့္ စာလံုးေပါင္းကို မသံုးသည့္အခ်က္မွာ စိတ္ပ်က္စရာျဖစ္သည္။ ဥပမာ - ၀ါရွင္တန္ကို ေ၀ါရွင္တန္၊ ပါလက္စတိုင္းကို ပဲလ္လက္စတိုင္း၊ သမတ ကေနဒီကို ကဲန္နဒီ စသည့္ျဖင့္ ေရးထားသည္။ အဓိပၸါယ္ မေျပာင္းလဲေသာ္လည္း ဖတ္ရသည္မွာ ေထာက္ေနပါသည္။ ေနာက္ထူးျခားခ်က္မွာ တစ္အုပ္လံုး ကမာၻသိပုဂၢိဳလ္ႀကီးမ်ားႏွင့္ ေဆြးေႏြးသည့္အေၾကာင္းမ်ား အမ်ားဆံုးျဖစ္ေသာ္လည္း ဓါတ္ပံုမ်ားမပါ၀င္ပါ။ မပါသည္မွ ဘန္႔ခ်္ဧ။္ပံုပင္ အဖံုးမွ ပန္းခ်ီပံုသာ ပါ၀င္ပါသည္။
အေမရိကန္လူမဲတစ္ဦးအေနႏွင့္ ႀကိဳးပမ္းခ့ဲပံုမ်ားမွာ ဂုဏ္ယူအတုယူစရာျဖစ္ပါသည္။ ဒါကိုပင္ အေမရိကန္ ၀ါဒျဖန္႔ခ်ီေရးဟု သမုတ္ခ့ဲလွ်င္ လြန္စြာည့ံဖ်င္းသည့္ အေတြးအေခၚသာျဖစ္လိမ့္မည္။ ကုလသမဂၢႏွင့္ ဘန္႔ခ်္သည္ အခက္အခဲမ်ားစြာ ေျဖရွင္းခ့ဲၾကပါသည္။ ထို႔အတြက္ လူမ်ိဳးေပါင္းစံု၊ လူေပါင္းစံုႏွင့္ ညွိႏႈိင္းခ့ဲၾကရပါသည္။ ႏွစ္ဖက္ညွိေပးရသူမ်ား သတိထားရမည့္ အေရးႀကီးေသာ အခ်က္ကိုလဲ ဖတ္ခ့ဲရပါသည္။ “ဘန္႔ခ်္သည္ လူဧ။္စိတ္သဘာ၀ကို ေနာေၾကေနၿပီျဖစ္သည္။ ျဖန္ေျဖသူရွိလွ်င္ ပို၍ကဲတတ္သက့ဲသို႔ ပို၍လည္း ေျပလြယ္ၾကသည္။” ဟုျဖစ္သည္။ မွတ္သားစရာပင္။ ။
